اولین باری که این آهنگ را شنیدم تابستان سال ۸۴ بود. نمی دانم چرا ولی دو ماه تمام من با این آهنگ زندگی کردم . یک روز نسخه اصلی این آلبوم را به عزیزترینم هدیه دادم و  از آن روز تا دو روز پیش باز در صدد یافتن این آهنگ بودم تا اینکه بالاخره پس از مدت ها آن را یافتم . بعد از شنیدنش حال عجیبی داشتم . این آهنگ خالی از لطف نیست . داونلود کنید و گوش فرا دهید تا بدانید چه می گویم .

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيباترين قلب را در تمام آن منطقه دارد. جمعيت زيادي جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه اي بر آن وارد نشده بود. پس همه تصديق كردند كه قلب او به راستي زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده اند.
مرد جوان، در كمال افتخار، با صدايي بلندتر به تعريف از قلب خود پرداخت. ناگهان پيرمردي جلو جمعيت آمد و گفت:

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم
«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود
کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود
شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه
شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه

     چهارده اردیبهشت روز تولدم بود ٬ در انتظار روشنایی خاطرات خاک خورده ام بودم که باز بغض در صدایم غنچه کرده بود ٬ کوچه کوچه روزهای گذشته ام را ورق میزدم ٬ ای یار در سوگ که بی صدا نشسته ای ؟ این غریبی بر من چه اندیشه خواهد کرد ؟ سالها ٬ غربت را در وطن سکوت می کنم. ای همسفر ! ای هم ترانه ! ای هستی بخش ترانه های آزادی ! کسی در این دیار مرا به یاد نمی آورد ٬ می دانم من اگر باشم یا نباشم باز دنیا در چرخش خود مست است . تو مرا باز با قاصدک ها در این دیار فزونی رحمت بی مهر و عاطفه در فقر فریاد ٬ خاموش کردی . یادت آرام بخش قلب تنهای من است . من ثانیه ها را باور دارم ٬  این ثانیه هاست که روزی سالها را می سازد و این ثانیه هاست که اشک حسرت را بر گونه های این عابر تنها با چاشنی از زخم خنجر بر جای خواهد گذاشت . می دانم روزی برای درمان این زخم به بالینم سفر خواهی کرد ٬ ای هم ترانه شاید فردا مرا با خود به فراموشی بسپارد. شاید فردا ترانه ای دیگر

با هزار و يک ترفند شاخه گلي مصنوعي را در ميان گلهاي شاداب گلدانت پنهان کردم، و در دفتر خاطراتت نوشتم: «تو را دوست دارم، خواهم داشت تا زماني که آخرين گل پژمرده شود...»